Alexandros Droseltis

Κάποτε, ένας γνωστός μου είχε πει πως όταν μετά από τη δουλειά γυρνάει στο σπίτι και βλέπει το χαμόγελο του μωρού του, ξεχνάει όλα όσα τράβηξε.

Τον είχα παρεξηγήσει τότε, μου φάνηκε ως δικαιολογία για όσα τραβούσε. Ο γνωστός αυτός, δεν είχε εκφράσει σωστά αυτό που τότε συνέβαινε σ’ αυτόν…

Το χαμόγελο του μωρού προς κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, δεν κοστίζει όσο τα δικά μας χαμόγελα εδώ κι εκεί· είναι πολύ ακριβότερο. Διότι για το χαμόγελο αυτό πρέπει να κοπιάσεις πολύ, πρέπει να πετάξεις όλα τα ρούχα της σοβαρότητας που κουβαλάς, πρέπει να αγγίξεις πάλι τη αθωότητα που έχασες μεγαλώνοντας, πρέπει να κερδίσεις κάτι παραπάνω από την εμπιστοσύνη του μωρού την οποία χαρίζει δωρεάν στον καθένα. Το χαμόγελο αυτό είναι το πιστοποιητικό, ότι δεν έχασες την αθωότητα, ότι η ζωή δεν σε έκανε πέτρα, δεν σκότωσε μέσα σου ό,τι πιο αγνό και αφελές είχες. Γι’ αυτό και όσοι δεν καταφέρνουν να κάνουν το μωρό να χαμογελάσει, δεν το βάζουν κάτω, προσπαθούν με πιο χαζούτσικες γκριμάτσες και χειρονομίες να κερδίσουν αυτό το «χαρτί», να αποσπάσουν λίγη από την άκρατη χάρη του.

Το δε μωρό, δεν κάνει χάρες. Θα χαμογελάσει, αν έτσι νιώσει πως πρέπει. Θα τεντώσει το χεράκι του αν νιώσει έλξη. Θα δώσει ένα κομματάκι από την χάρη του, αν το αξίζουμε.

Αυτή τη βδομάδα την πέρασα στο κρεβάτι (δεν είδα κανένα. Ούτε δούλεψα, πράγμα που σημαίνει ότι έχασα το 1/4 των μημιαίων εσόδων μου). Είδα όμως πολλές ελληνικές ταινίες μικρού μήκους και μερικές μεγάλου από αυτό εδώ το σάιτ.

Από τις μεγάλου μήκους αυτή που μου έκανε εντύπωση είναι η Άγνοια (2008). Δεν μπορώ να πω πως τεχνικά και ερμηνευτικά είναι άρτια, αλλά η ταινία έχει κάτι που με τράβηξε να τη δω ως το τέλος. Οι ηθοποιοί, αν και ψιλοερασιτέχνες, έχουν κάτι το πολύ συμπαθητικό. Η ιστορία έχει δομή και ροή (το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο Κάτι που έρπει σαν σκιά του Γιώργου Μπαλάνου).

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ είναι η πολύ ενδιαφέρουσα μουσική του Μάνου Μιχαηλίδη. Δεν τον είχα ξανακούσει.

Πριν από έναν περίπου μήνα έλαβα μήνυμα ενός αγαπημένου φίλου μου από την Ελλάδα, πως ο Δάσκαλός μου στο πιάνο, ο Γιώργος Θυμής, έφυγε από κοντά μας.

Μου δίδαξε πιάνο από το 1990 ως το 1997. Ήταν ένας Μέντορας. Όχι μόνο δάσκαλος, αλλά και μάνατζερ και σύμβουλος, πάντα γεμάτος αγάπη για όλους τους μαθητές του.

Πριν λίγο που έπαιζα πιάνο έβλεπα τις σημειώσεις του στην παρτιτούρα: όλες πετυχημένες, με γούστο για την σχετική μουσική.

Θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου. Όπως —πιστεύω— και όλοι όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Το εξάμηνο αυτό εργάζομαι και στην Hochschule für Technik und Wirtschaft Berlin, όπου διδάσκω Μαθηματικά ΙΙ στους Μηχανικούς Οικονομίας. Τη σχολή αυτή την είχα αναφέρει και στο πρώτο πρώτο μπλογκ μου, εδώ. Είχα γυρίσει απ’ έξω και είχα φωτογραφίσει τα ανάγλυφα στην πρόσοψή της. Δεν είχα μπει όμως στην αυλή…

Τώρα που διδάσκω στη σχολή, γυρνάω αρκετά στους διαδρόμου πηγαίνοντας από τη μιαν αίθουσα στην άλλη ή στη βιβλιοθήκη. Οι τοίχοι της σχολής είναι γεμάτοι με διαφημίσεις για καριέρα σε εταιρείες consulting, οικομονικές, τεχνολογικές, κ.α.

Βγαίνοντας όμως στην αυλή, ακριβώς απέναντι από το δοιηκιτικό κτίριο, υπάρχει ένα παρκάκι, σα λαβύρινθος με διάφορα παγκάκια. Στο πάρκο αυτό φαίνεται από τον κύριο δρόμο που οδηγεί από το κύριο κτήριο στη mensa ένα άγαλμα, στο οποίο οδηγεί ένα πλακόκστρωτο με τριανταφυλλιές εκατέρωθεν. Το άγαλμα δηλαδή είναι σε κεντρικότατο σημείο, όμως παρ’ όλ’ αυτά δεν είχα προσέξει ποιον παριστάνει.

Προχτες που πηγαινοερχόμουν μεταξύ κυρίου κτηρίου και μένζας πρόσεξα το όνομα. Στην αρχή μου φάνηκε γαλλικό, στο τέλος ελληνικό. «Ρε μπας και είναι Έλληνας;» αναρωτήθηκα. Κοίταξα αμέσως το μικρό: Νίκος. Τότε κατάλαβα…

Jetzt, da ick meene Dissi abjejeben habe, weiß ich nicht, was ich zuerst tun soll. Also, in meiner Liste habe ich viel vor:

1. Mich mit Sophia beschäftigen. ICH WILL SPIELEN!
2. Unendlich lang Klavier spielen.
3. Endlich Russisch richtig  lernen (ich habe schon einen Termin am Montag vereinbart).
4. Mich mit wahren Freunden treffen.
5. Geld ausgeben (was bedeutet, erst Geld verdienen).
6. A-Tango fortsetzten.
7. Meinen Disputationsvortrag vorbereiten (er muß toll sein!).
8. Und natürlich, ein paar Meisterwerke wieder komponieren…

Fürs letzte habe große große Lust. Große Lust. Ich werde endlich ein Werk für Orchester komponieren, obwohl ich —als Komponist— Orchestermusik hasse. Ich finde die großen Besetzungen (also mehr als 3 Leute) übertrieben. Aber na ja, ich habe seit Jahren ein Vorbild in meinem Kopf, und ich weiß nicht, wie ich es annähern kann (überwinden kann man’s nicht): Stille und Umkehr. DAS Meisterwerk. Eigentlich, das ist keine Musik, es ist ein Gebet/Delirium/Abgrund. Ich möchte auch  „1/100 dieses Werkes“ schreiben, als bescheidener Schüler dieses großen Meisters…

Έχω ένα cd με εξαιρετικές καντάδες. Μία από τις αγαπημένες μου είναι και αυτή του τίτλου. Η μουσική της μου θυμίζει βυζαντινούς ύμνους και έχει μια ευγένεια και χάρη.

Το πρόβλημα με την εκτέλεση ήταν ότι δεν μπορούσα να βγάλω τα λόγια! Κάτι έβγαζα, αλλά δεν έβγαινε νόημα. Έψαξα στο δίκτυο πάρα πολύ. Κάποια στιγμή έπεσα σ’ αυτό εδώ. Παράλογο… Προφανώς κάποιος δεν έβγαζε τα λόγια και έγραψε ό,τι κατάφερε ο καψερός να ακούσει.

Μια πιο έξυπνη αναζήτηση με αντάμοιψε. Όπως φαίνεται, η σελίδα του προηγούμενου συνδέσμου δεν ανέφερε μόνο λάθος λόγια, αλλά και λάθος στιχουργό και συνθέτη. Η ακρόαση του πριν ακατανόητου κειμένου βγάζει τώρα νόημα. Το κείμενο και το εξώφυλλο της παρτιτούρας είναι εδώ.

…για να το πούμε βερολινέζικα.

Τι θρίλερ ήταν αυτό χτες… Καλά που δεν έγινε κανένα ατύχημα, φιρί φιρί πήγαινε. Προχτές βράδυ κοιμήθηκα από τις 23:00 (Τρίτη) ως τις 2:30 (Τετάρτη), διότι ήθελα να ξυπνήσω νωρίς για να ξαναδιαβάσω το μισό διδακτορικό και να περάσω τις τελευταίες 300 αλλαγές. Από τις 2:30 ως τις 5 διάβαζα και διόρθωνα πάνω στο χαρτί και μετά ξεκίνησα να περνάω τις αλλαγές μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστού. Κατά τις 8:00 διαπίστωσα ότι δεν θα προλάβαινα (η γραμματεία έκλεινε στις 14:00, οπότε τέλος εξαμήνου, οπότε ψάξε βρες άλλο πανεπιστήμιο, διότι η μουσικολογία του TU λέει bye bye). Με έπιασε ένα τρομερό άγχος και αποφάσισα να περνάω μόνο τα χοντρά λάθη, π.χ. μερικά ονόματα έργων που δεν είχαν γίνει πλαγιαστά, τα άφησα όρθια —με το συμπάθειο. Σε κάποια φάση διαπίστωσα ότι ένα μέρος της βάσης δεδομένων όπου είχα τον τομέα «παρτιτούρες» των πηγών είχε κάνει φτερά. Από το σημείο εκείνο με έπιασε πανικός. Ευτυχώς είχα ένα παλιό backup, το οποίο όμως ήθελε αρκετές αλλαγές. Τις πέρασα και αυτές και άρχισα να τυπώνω στις 10:20.

Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να τυπώσω και τα 3 αντίτυπα. Το καθένα ήθελε περίπου 2 ώρες. Οπότε αποφάσισα να τυπώσω 1 και μετά να το φωτοτυπήσω. Έλα μου ντε όμως που το ζήτημα της φωτοτύπησης θα ήταν πολύπλοκο, διότι διάφορες σελίδες με διαγράμματα ήταν έγχρωμες… Θα έπαιρνε πολλή ώρα και δεν θα προλάβαινα. Οπότε στις 11:50 παράτησα ό,τι είχα τυπώσει ως τότε (περίπου το 60%), πέρασα την εργασία στο USB-stick, καβάλησα το ποδήλατο και πήγα στο Virchow. Παραλίγο να συγκρουστώ με έναν ποδηλάτη και μετά  παραλίγο να πέσω κάτω από την υψηλή ταχύτητα. Εκεί πήρα ταξί που με πήγε στην Erns-Reuter-Platz, όπου βρίσκεται το TU.

Εκεί μπήκα στο φωτοτυπάδικο και πήρα θέση σε ένα μηχάνημα. Άρχισα να τυπώνω στις 12:20 και όλα πήγαιναν πολύ γρήγορα. Υπολόγιζα ότι στις 13:00 θα είχα τελειώσει. Όμως στις 12:55 δεν τύπωνε πλέον… Μια στρίγλα υπάλληλος δεν με βοηθούσε, με έγραφε κανονικά κα εξυπηρετούσε άλλους. Στις 13:13 παρακάλεσα θερμότατα έναν υπάλληλο (δεν ήταν εύκολο να βρεις έναν μη απασχολημένο) να με βοηθήσει, ήρθε μετά 2 λεπτά και έγινε η δουλειά. Ο χρόνος λιγόστευε.  Ταξινομούσα και έτρεμα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και πολύ γρήγορα, διψούσα και ζαλιζόμουν. Προέκυπταν διάφορα προβλήματα με τις σελίδες, 6 σελίδες με διαγράμματα τυπώνονταν παράξενα, έπρεπε να βρίσκω διάφορα τρυκ για να λύνω όλα τα προβλήματα.

Στις 13:30 τελείωσε η εκτύπωση και άρχισα να κάνω τον έλεγχο μπας και έλειπαν σελίδες. Όλα ήταν εντάξει. Βρήκα ευτυχώς υπάλληλο που έδεσε τα αντίτυπα και στις 13:55 πλήρωσα περίπου 60€ και έτρεξα στο TU.

Εκεί έφτασα με κομμένη την ανάσα σε 3 λεπτά και ανέβηκα 3 ορόφους που —λόγω παλαιού κτιρίου— ισοδυναμούν με 6 ορόφους μιας σύγχρονης πολυκατοικίας. Έφτασα στις 13:59 στο γραφείο, όπου άλλωστε με περίμενε η ευγενικότατη γραμματεύς, η οποία με εξυπηρέτησε χωρίς καμία γκρίνια.

Μετά κατέβηκα αργά αργά και πήγα στην Potsdamer Platz στο Maredo όπου παρήγγειλα μια μπίρα λίτρου και μια αργεντίνικη μπριζόλα. Καιρό είχα να πιω αλκοόλ και να φάω σωστή μπριζόλα. Πλήρωσα 27€, αλλά άξιζ ε, είχα μήνες να βγω έξω. Μετά περπάτησα ως την Friedrichstrasse (είχε καλό καιρό) και από κει γύρισα σπίτι.

Χτες λοιπόν ξεκίνησε το Promotionsverfahren. Οι καθηγητές θα διαβάσουν αυτά που έγραψα και μάλλον κατά το Δεκέμβριο ή Ιανουάριο θα γίνει η υποστήριξη. Μετά πρέπει να την δημοσιεύω υποχρεωτικά. Πρέπει να παράσχω 40 αντίτυπα! Είτε μέσω ενός εκδοτικού οίκου (το οποίο θα μου κοστίσει μερικές χιλιάδες ευρώ). Είτε με cd. Εννοείται ότι θα προτιμήσω την φτηνότερη λύση. Χτες συνειδητοποίησα ότι αυτή η δημοσίευση είναι υποχρεωτική… Τι κρίμα. Ήλπιζα να δημοσιεύσω τμήματα της εργασίας σε ξένα περιοδικά, διότι σε κάθε τμήμα της ανακαλύπτω και αναπτύσσω σημαντικά και καινούρια πράγματα. Αλλά πιστεύω πως για τα αγγλόφωνα περιοδικά δεν θα πειράζει η δημοσίευση στα γερμανικά. Ελπίζω, δηλαδή…

Ιδιοφυές. Ένας αλγόριθμος για να σπάσετε τα νεύρα αυτού που σας τα σπάει. Εδώ στα αγγλικά. Εδώ και στα γερμανικά. Στα ελληνικά δεν βλέπω ακόμη… Ίσως στους Έλληνες αρέσει το τηλεμάρκετινγκ…

Με μεγάλη μου χαρά μπορώ να είπω ότι πριν από λίγα λεπτά τελείωσα το διδακτορικό μου. Έμειναν αρκετές διορθώσεις, συμπληρώσεις, η περίληψη, ο επίλογος και το ευχαριστήριο. Όλα αυτά θα γίνουν τις επόμενες 96 ώρες. Συνεπώς να μην με ενοχλήσεις κανείς.

Πάντως πρέπει να πω ότι σχετικά με τις αναλύσεις είμαι πραγματικά περήφανος. Ο καθηγητής μου μου είπε ότι είναι εντυπωσιακή εργασία υψηλής ποιότητας απ’ όσα έχει διαβάσει ως τώρα, ελπίζω να παραμείνει η άποψη αυτή και μ’ αυτά που του έστειλα σήμερα. Ελπίζω επίσης να το δει έτσι και ο άλλος εξεταστής.

Για τους άσχετους: στο διδακτορικό μου αναλύω ζητήματα τυχαιότητας και ντετερμινισμού στον Ξενάκη και τον Στοκχάουζεν γύρω στο 1960. Τα έργα που αναλύθηκαν για το σκοπό αυτό είναι τα εξής:

• Xenakis:
  • Duel (1959)
  • Herma (1960-61)
  • Morsima-Amorsima (1962)
  • Syrmos (1959)
• Stockhausen:
  • Klavierstück X
  • Klavierstück XI
  • Plus Minus

Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη δουλειά αυτή. Μέχρι τώρα 234 σελίδες,  μου φαίνεται πως παραείναι, πρέπει να διαβάζεται κιόλας· τόσος όγκος δεν είναι ευχάριστο σε μονοκοπανιά. Τέλος πάντων, το περιεχόμενο μετράει…

This is one of my favourite clocks: it is a digital clock, which shows the time in a way that is easy to understand; the time representation has a recognisable direction; its moving feature gives it a living aspect.

Here is its page.