Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

Κορίτσι, μόνο, στέκεται εντός τού πάρκου νεοτεύκτου αμερικανικής πόλεως περιμένοντας τον αρραβωνιαστικό της για να συζητήσουν ένα σημαντικό θέμα. Ξαφνικά ακούμε την Σονάτα αριθμός 14 να ξεκινά. Η πόλη βρίσκεται στο τέλος μιας μεγάλης πεδιάδας· μακριά φαίνονται κάτι βράχοι, περίεργοι γεωλογικοί σχηματισμοί, και στο βάθος, οι χιονισμένες κορφές των ορέων. Το κορίτσι πηγαίνει και κάθεται σ’ ένα παγκάκι. Περιμένει. Τώρα σηκώνεται· και φεύγει. Δεν κλαίει. Τα δάκρυα δεν κυλούν διαβρώνοντας τους γεωλογικούς σχηματισμούς, ούτε παγώνουν στις μακρινές κορυφές των ορέων.

[Το ποίημα αυτό το είδα αρχικώς ως εικόνα σε ένα όνειρο.]

14/10/2008-21/5/2009

Υπήρχαν μέρες που οι ποταμοί κυλούσαν λαμπερά μέσα απ’τις πόλεις του καταμεσήμερου, και οι δρόμοι άνοιγαν ψηλά οι τρούλοι της απείρου αποστάσεως. Υπήρχαν μέρες που οι λίμνες χάνονταν κι έπεφτε ίσια η ματιά μέχρι που σκάλωνε στις ρίζες τής πιο θερμής του Sehnsucht. Και η μέρα ήρθε: επίπεδα απλώνονταν στον ορίζοντα, λευκοί ναοί φύτρωναν σποραδικά, και η ψυχή επέπλεε στη σφαίρα γαλάζιου ωκεανού.